Wat een ochtend! Mijn laatste yogales gegeven op het sportcentrum van de universiteit én iemand gered!

Ik hou op met die lessen vanwege tijdgebrek, maar met pijn in het hart, dus ik was van plan het fijn af te sluiten, met een mooie les én zelfgebakken brownies om op het einde uit te delen.

We zitten een uur in de les, bijna tijd voor de eindontspanning, gaat het brandalarm! Ik dacht eerst nog dat het om een vals alarm ging, maar toen ik de gang in ging om te checken, rook ik een verbrande lucht en het was verdacht stil. “Ojee, er is echt iets mis!”

Ik zeg tegen de studenten dat ze naar buiten moeten gaan en ga zelf als laatste, de gangen zijn al leeg, of nee, toch niet, fuck daar ligt iemand! Ik ren erheen, vraag of ze oké is en krijg heel weinig reactie. Ik zie wat roods op haar hand en ik zie uit de deur achter haar rook kringelen. Het stinkt hier nog erger, we moeten hier weg, maar ik krijg haar niet opgetild!

Dit moet allemaal snel zijn gegaan, want als ik de trap af stuif kan ik nog twee van mijn yogastudenten bij de kraag grijpen om samen die vrouw naar beneden te krijgen. Dat lukt.

Ik begin ook naar beneden te roepen “Hier is iemand niet oké” en “Daar is de brand”…. maar beneden zijn de sluisdeuren al dichtgeklapt en er staat alleen een gast met een knalgeel vestje behoorlijk “onder te reageren”.

We krijgen de vrouw de trap af en dragen haar over aan die gast met dat vestje. Ik ren ook door de sluisdeur naar buiten, waar ik te horen krijg dat het tóch een oefening is.
Met acteurs. Wááááát????

Buiten moeten we nog een minuut of tien wachten op een niet-echt-komende ambulance. Ik ben op blote voeten, want mijn schoenen staan nog in de kleedkamer en de meeste van mijn studenten taaien al af. Geen eindontspanning met brownies 🙁 Wel een leuk afscheidskiekje met de mensen die er nog zijn (zie boven).

Wat een dag! Een mislukt leuk afscheid, nog héél veel brownies om zelf op te eten, maar wel weer fijn om te weten dat ik iemand zou hebben gered!

Dat ken ik trouwens wel van mezelf, het is een bekend voordeel wat ADHDers hebben: crisis hyperfocus noemen ze dat. In geval van nood gaan we AAN

Stond daarna wel te trillen hoor!

Tijd voor een brownie 🙂