In de onderstaande video hoor je mijn speech die ik in 2017 gaf in Theater de Nwe Vorst. Het was een avond met het thema “Hoop“. Onder de video vind je de tekst als je liever leest…

Ik besloot te schrijven over een periode in mijn leven waarin ik behoorlijk vast zat en de weg kwijt was. En hoe ik door een ansichtkaart met een citaat over hoop een andere aanpak ging kiezen:

“Hoop op een beetje geluk, maar reken op jezelf”

Zelf heb ik deze video niet meer teruggekeken sinds die tijd en gaandeweg is het in mijn hoofd ook een verschrikkelijk verhaal geworden, waarin ik mezelf voor schut zette en eindigde met een clou die niet meer klopte, want ik stopte vlak hierna met dit coachbedrijf om yogales te gaan geven en “verder te zoeken”. Terugkijkend denk ik stiekem dat ik bang was voor succes en gezien worden. Iets wat ik nu ook nog moeilijk vind trouwens, maar fuck it 😉

Sinds ik weet dat ik ADHD heb, ben ik dingen uit het verleden terug aan het kijken en zie ik ineens héél duidelijk wat voor rol ADHD speelde in dit dieptepunt en daaropvolgend hoogtepunt in mijn leven, waar ik het in deze video over heb. Dat is ook de reden waarom ik het nog een keer deel nu, bijna 10 jaar later.

Dat en ook … wow, het is wél een mooi verteld verhaal!

Het voor- en na stuk wat ik er in 2017 bij plakte laat ik ook staan, want ook dat is retrospectief interessant. Wat ik toen deed in mijn bedrijf, life coaching voor creatieve ondernemende vrouwen, dat waren allemaal dingen die ook echt met ADHD te maken hadden. Logisch ook, ik deelde tools en kennis die ik nodig had en ik coachte vrouwen die op mij leken.

Het ging over focus houden, kunnen genieten van het nu, van jezelf. Orde scheppen in je creatieve chaos….

Anno nu is het ook mooi om dat wat ik terloops vertel in de video te herkennen als dé tools die mij het meeste helpen om mooie dingen gedaan te krijgen: Ik zat vast in mijn studie en iemand ging me helpen met planningen maken en stuurde me naar de bibliotheek om samen met anderen te werken!

Deze tools gebruik ik nu in Focus Room, mijn maandprogramma voor vrouwelijke ondernemers met (kenmerken van) ADHD! Omdat deze focus- en planningsessies zo’n fijne ondersteunende structuur bieden om consistent te zijn in je bedrijf én het nog fijn te vinden ook!

Meer informatie over Focus Room vind je hier

Hey en dan is het nu tijd voor de video!

TEKST VAN DE SPEECH

“Hoop op een beetje geluk, maar reken op jezelf”

Dat stond op de kaart die tante Cor me twintig jaar geleden zomaar een keer stuurde. Ik denk dat ze die kaart had uitgekozen vanwege de kat die erop stond (want ik had drie katten) en dat ze zich niet besefte hoe deze spreuk mijn leven zou gaan veranderen.

Ik zat twintig jaar geleden namelijk in een ontzettend hopeloze situatie, maar ik zag hetn iet…..want ik hield me bezig met biertjes drinken, sjekkies roken en ouwehoeren in de kroeg.

Ik vroeg me zelden af hoe het nu verder moest met die studie psychologie die ik als spookstudent niet frequenteerde en globaler, hoe het nu verder moest met mijn toekomst. Pilsje-peukje-ouwehoeren-en-morgen-komtalles-goed, dan ga ik wel studeren.

Ik schreef er trouwens een tekst over voor het
bandje waar ik in drumde:

“There might not be a tomorrow
so why should I build on the future today
Tommorrow it will be different though,
tomorrow I’ll wake up in time
Tomorrow it will all be clear to me,
tomorrow I’ll do what’s expected of me.
(onderaan deze blog vind je bandfoto en liedje)

En weet je wat ik dacht dat er van me werd verwacht? Dat wat die postbus 51 reclamecampagne uit 1989 me voor hield: Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Een campagne om ervoor te zorgen dat 15-jarige meisjes zoals ik, exacte vakken gingen studeren, of in ieder geval geen huismoeder zouden worden…. of zoiets.

De steunende boodschap ontging mij totaal.

Het had bij mij alleen maar een effect van TOTALE PANIEK. Want ik had geen flauw idee wat ik met mijn toekomst aan moest. En in plaats van me voor te bereiden, besloot ik op mijn 15e om er gewoon keihard voor weg te rennen. Richting de kroeg.

Ondertussen deed ik wel eindexamen VWO en koos ik mijn vervolgstudie studie psychologie op een een soort van iene miene mutte manier. Maar het studeren pakte me niet. Ik twijfelde. Wat moest ik ermee?

Ik ging twee keer naar een college en ging weer terug naar de kroeg. Morgen zou ik de draad wel oppikken en weten wat ik met mezelf en mijn toekomst aanmoest.
Dat hoopte ik.
Dat hield ik mezelf elke dag voor.
Anderhalf jaar lang.

En toen kwam halverwege het twee jaar dat ik geen psychologie studeerde die collegegeld afschrijving die ik niet meer kon betalen omdat ik al 2000 gulden rood stond op mijn bankrekening. Ik werd ineens wakker uit mijn pilsje-peukje-morgenwordt-alles-beter-roes.

Ik was echt een zielig geval!

Op de leeftijd van 21 waarin je geacht wordt volwassen te zijn, moest ik geld gaan schooien bij mijn ouders voor een studie die ik feitelijk niet deed en voor huur van een kamer waar ik totaal onzelfstandig woonde. Ik ging weer elke avond bij mijn ouders eten en als ik niet snel wat vakken ging halen zou ik ook nog een hele vettestudieschuld oplopen.

Wat een genante vertoning. Wat was ik een domme meid geweest.

En ik had geen geld meer om dat gevoel van schaamte te onderdrukken met pilsjes en peuken en ouwehoeren in de kroeg.

Wat moest ik doen? Toch maar werk gaan zoeken met dat vwo diploma? Ik was doodsbang voor een stomme baan. Of moest ik toch proberen voor die studie te gaan, al wist ik bij god niet wat ik ermee moest gaan doen in de toekomst?

En in deze tijd viel die kaart van tante Cor op de deurmat.

Ik hing hem aan de dwarsbalk van mijn niet- studentenkamertje en dacht erover na….
“Hoop op een beetje geluk, maar reken op jezelf”.
Die kaart drukte me met mijn neus op de feiten.
Ik had een beetje teveel op geluk zitten hopen…
En als er iemand was op wie ik niet kon rekenen, dan was ik dat wel.

Ik besefte me dat ik iets moest doen aan dat potje wat ik van mijn leven had gemaakt. Ook al wist ik niet precies wat. Ik besloot naar de studie-adviseur van mijn opleiding te gaan. Zij hielp me met kiezen voor mijn studie en leerde me plannen. Via haar zocht ik aansluiting bij medestudenten door aan een studiegroep mee te doen.

En zo haalde ik in die tweede helft van dat tweede jaar al mijn propaedeuse vakken psychologie. Op
statistiek en wiskunde na. Want dat waren een exacte vakken en daar was ik dankzij postbus 51 toch een beetje bang voor.

Maar weer rekende ik op mezelf en ik nam bijles, oefende, oefende en oefende en haalde in mijn derde jaar ook deze vakken, met een 8 en een 9.

Ik straalde. Ik had mezelf gered.

Ik stopte ook nog met roken dat jaar, dronk alleen in het weekend nog wat pilsjes ouwehoerend in de kroeg en genoot echt van het studeren, ja zelfs van het hebben van een toekomst.

Ik ben uiteindelijk afgestudeerd met genoegen en heb een tijd gewerkt als wetenschappelijk onderzoeker. Mijn leven is na deze periode zeker niet alleen rozegeur en maneschijn geweest. En dit was zeker niet mijn diepste dal, of de eerste en laatste keer dat ik goed hard uit het veld werd geslagen.

Maar het was wel die keer waarin ik leerde dat je altijd. altijd. altijd iets kunt doen.
Opstaan
jezelf afstoffen
gewoon ergens een stap zetten
ook al weet je niet waar het heen moet, of wat de oplossing is
zet een stap en weet dat je de oplossing zo in gang zet.

Ik ben een heel hoopvol iemand geworden door deze ervaring en de kaart van tante Cor. Ik heb er een basis zelfvertrouwen door gekregen, die niemand me meer afneemt. Ik kan op mezelf rekenen. En ik heb hierdoor een ontzettende drive gekregen om er wat van te maken.

En weet je, toen ik deze speech schreef besefte ik me dat deze wijze les ook de kern is van wat ik uitdraag in de blogs die ik schrijf op mijn webiste en de cursussen die ik maak en online begeleid:

Hopen op geluk mag, maar het mag niet het enige zijn wat je doet.

Neem 100% verantwoordelijkheid voor je eigen geluk en de stappen die je zet worden met meer magie beantwoord dan je van te voren voor mogelijk had gehouden.

Of zoals een mooi spreekwoord zegt:
“Doe één stap richting de goden en zij komen je 10 stappen tegemoet”

Dát is wat ik tegenwoordig online uitdraag als blogger en coach, een toekomst waar ik me in 1989 met geen mogelijkheid op voor had kunnen bereiden.